Uyarı: Bu yazı, fiziksel ve cinsel şiddete dair rahatsız edici detaylar içermektedir.
Bir zamanlar, İsrail’in güneyinde Sde Teiman adlı bir askeri üs vardı. Gazze savaşı sırasında burada, yargılanmadan yüzlerce Gazzeli’nin tutulduğu dört bölme inşa edildi; bunların bazıları masumdu. Bir zamanlar, farklı kaynaklara göre işkence, açlık veya tıbbi ihmal nedeniyle ölen 36 tutuklu olduğuna dair haberler vardı. Bir zamanlar, kalıcı plastik kelepçeler nedeniyle nekroz oluşan ve uzuvları kesilen tutuklularla ilgili tanıklıklar da vardı. Bir zamanlar, tutukluları gözetleyen yedek askerler tarafından cinsel istismar ve hatta tecavüz vakalarına dair anlatılar da vardı. Ve bir zamanlar, ardından bakanlar ve milletvekillerinin öncülüğünde bir çete gibi kampın basıldığı “Sde Teiman olayı” yaşandı, kameralar önünde. Bir zamanlar, olaya yol açan istismarı belgeleyen bir video vardı; bu olay Perşembe günü, yerleşimci olan Askeri Savcı Maj. Gen. Itai Ofir’in ortalığı batırması ile sona erdi.
Sadece video kaldı; unutuldu, kötülenerek tarihin kenarına itildi; Sde Teiman’da 5 Temmuz 2024’te gerçekten olanları ispatlayan ama tamamen önemsiz hale gelmiş kanıt olarak kaldı. Bu hafta sonu tekrar izledim. İzlemesi önceki kadar zordu; öfkelendirici, utanç verici, korkutucuydu.
Video, bir işkence kampındaki olayları gösteriyor. Üniformalı erkeklerin, İsrail groteskinde “savaşçı” olarak adlandırılan, ama ironiye hiç yer olmayan cezaevi gardiyanlarının sadizmini sergiliyor. Video, çaresiz bir adamın korkunç şekilde istismar edildiğine dair güçlü kanıtlar sunuyor; adam acı içinde ve askerlerin ayaklarının dibinde kıvranıyor. Bir tanesi cop tutarken diğerleri, suçlarını gizlemek için kalkanları kaldırıyor. Kalanlar arasında, zaferlerini kutlayan sağcı propagandacılar da var; yalanın gerçeğe, kötülüğün insanlığa galip geldiği bir zafer.
Bundan sonra sadece yalanlar kalacak: Siyah başlıklı gardiyanların yalanları, aç ve işkence görmüş bir adamın yarattığı tehlikeden kendilerini savunduklarını utanmadan iddia edenler; arkası kelepçeli, gözleri kapalı adamı yerde çuval gibi sürükleyenlerin yalanları. Onların avukatlarının ve hayranlarının yalanları, suçluları mağdura, geceyi güneşe, işkence olayını sızdırılmış bir videoya çevirdi.
Tartışmayı tek önemli sorudan – gerçekten oldu mu olmadı mı – tamamen önemsiz ve marjinal meselelere kaydırdılar: eski askeri savcı, videonun gazeteci Guy Peleg’e sızdırılması, İsrail’in Kanal 12 haberlerinin bunu yayınlaması ve yeni askeri savcının, onu atayan kişileri memnun etmek ve bu olayı sonlandırmak için tam olarak beklendiği gibi hareket etme süreci. Kanal 12’de yayınlanan görüntülerden alınmış bir ekran görüntüsü, iddiaya göre Sde Teiman tesisinde bir Filistinli tutukluyu fiziksel ve cinsel olarak istismar eden İsrail Savunma Kuvvetleri yedek askerlerini gösteriyor. Ama olay burada bitmiş değil.
Adalet ve kanun önünde eşitlik, iyilik ve kötülük, suç ve ceza gibi kaybolmuş meseleler yerine, devlet kurumlarının net bir açıklaması var: Bundan böyle askeri cezaevi gardiyanlarının her tutuklunun anüsünü parçalamalarına, kaburgalarını kırmalarına, akciğerlerini delmelerine izin verilecek; tabii ki tutuklu Filistinli olduğu sürece. Askerlere hiçbir zarar gelmeyecek; aksine kahraman olacaklar. Çocukluğumuzun kahramanları, utanç verici bir şekilde, şüpheli Komando Birimi 101’in askerleri idiyse, yeni zamanın kahramanları da Birim 100’deki suçlu hapishane gardiyanlarıdır. İşte İsrail’in tarihi kısaca budur.
Olay bitmiş değil çünkü İsrail’in kaçtığı ve üstlenmekten çekindiği bu sorular yerine, çok daha kader belirleyici bir soru tüm gücüyle ortaya çıkıyor: Hayatımızda gerçeğin rolü nedir ve hâlâ bir önemi var mı? Sde Teiman olayı bu soruya yanıtını verdi: Hayır, gerçeğin artık hiçbir önemi yok. Gerçekte ne olduğunun bir önemi yok; gerçekliğin artık oynayacağı bir rol yok, sadece uydurmalar var. Egemen hâle gelmiş atmosferde herhangi bir yalan, herhangi bir gerçeği gizleyebilir. Bu, tüm değerlerin altüst edilmesidir; işkence yapılan bir askeri cezaevi varlığından bile daha önemlidir. Bir zamanlar vardı ya da yoktu, Sde Teiman adında bir askeri üs, ki orası İsrailli cezaevi gardiyanlarının Filistinli tutukluları rutin olarak istismar ettiği yerdi. Bir zamanlar kameraların gözü önünde zulümler işledikten sonra kahramanlar olarak evlerine dönen askeri hapishane gardiyanları vardı ya da yoktu. Bir zamanlar “gerçek” diye bir şey vardı, ama artık yok.
Yazının orijinaline buradan erişebilirsiniz.
